görseniz,
ne kadar umut besledik gövdemizde,
onlar nergislerimizi soldurmadan önce.
ne çok inandık, adandık da sevdik..
tek tek,
ellerimizde çiçeklendi hedeflerimiz.
*
düştük
kitapların peşine sevinerek..
düştük de
gece gündüz devinerek.
ve okudukça uyandık,
toprak olsa da karanlık,
büyütüp insanlığa verdikleri
hep ışıklı, hep aydınlık.
ve okudukça anladık,
ışığa renklere çiçeklere
yabancı olmuş
düşman olmuş insanlık!
*
sonra biz de;
topladık sonbaharda
umutlarımızla çiçeklerimizi,
kuruttuk her birini
kitaplarımızın arasında…
okudukça acıdık
acıdıkça kavradık
kavradıkça sarsıldık!
çivisi çıkalı
uzun zaman olmuş dünyanın!
çok geç kaldık…
çok geç kaldık anladık!
halbuki biz,
kitaplarımızın içinde
kuruyan çiçeklerimizle birlikte,
geleceğe basamak olmak için,
bir de,
iz bırakmak için katlandık...
Fotoğraf: Ömer Faruk Küçükkaya
